Veel mensen zullen je gek aan staan te kijken als je zegt dat je de stad Chernobyl wilt bezoeken. Nu heb ik een soort voorliefde voor plekken waar anderen kippenvel van krijgen. Rita wilde ook niet mee naar één van de meest radioactieve plekken op aarde. Hoewel ik dacht dat ik niemand zo gek zou krijgen om mee te gaan, zei mijn vader direct ja! De appel valt dus toch niet zo ver van de tree.

 

Chernobyl is zeker niet alleen te bezoeken, je hebt te allen tijde een gids bij je. Dat is niet zo gek, aangezien je niet kan ruiken waar radioactief afval ligt. Voor je het weet banjer je door stoffen heen waar je ernstig ziek van wordt. Dat willen we natuurlijk niet. Vandaar dat we geboekt hebben bij Greentours. Een organisatie die jaren ervaring heeft in het begeleiden van toeristen door dit gebied dat zo een straal heeft van 30 km. Deze zone is verboden voor onbevoegden omdat het er te gevaarlijk is om te leven.

Maar wat is hier dan precies gebeurd?

Nou even een opfriscursus. In 1986 is er van alles verkeerd gegaan in één van de kerncentrales van Chernobyl, waardoor deze ontplofte. Tonnen radioactief afval werd de atmosfeer ingeblazen, waardoor tienduizenden mensen zijn overleden (ontkennen de Russen by the way) omdat het in eerste instantie in de doofpot werd gestopt. Pripyat, een stad vlakbij de centrale, leefde nog een aantal dagen vrolijk verder omdat de stralingsmeters niet bleken te werken. Toen Europa lucht kreeg van dit ongeval werden zelfs in Nederland gewassen massaal geruimd omdat dit besmet bleek te zijn. Dit is trouwens wel de meest snelle versie over deze ramp. Om meer te weten te komen raad ik de serie Chernobyl op HBO aan. Deze bekroonde serie laat in detail zien wat voor bizars er heeft voorgevallen.

Wat kost een bezoek naar Chernobyl?

Laat ik direct met de deur in huis vallen: het bezoeken van Chernobyl is niet goedkoop. Maar je begeeft je ook onder een klein groepje mensen die deze plek durven aandoen. Dat kleine groepje hoef trouwens niet zo klein te zijn. Want er worden ook groepsreizen georganiseerd naar deze plek. Hoewel deze aanzienlijk goedkoper zijn dan een privétour raad ik toch echt het laatste aan. Je kan dan namelijk zelf bepalen wat je wilt zien. Bij twee personen ben je 290 euro per persoon kwijt. Ben je met meer in je gezelschap dan zakt deze prijs. Ga je met een groep dan betaal je 145 euro per persoon.

We worden opgehaald bij ons hotel in Kiev en in zo’n twee uur rijden we met onze vrolijke gids Dimitry naar het eerste checkpoint. Hier worden je papieren gecontroleerd, zodat je verder het gebied in kan. Dit wordt iedere tien kilometer herhaald, zodat men er zeker van is dat er geen verstekelingen zijn. Ook verder zie je in de quarantaine zone regelmatig militairen die het gebied in de gaten houden.

Verlaten scholen en voertuigen

Bij onze eerste stop bezoeken we een schooltje. Met de geigerteller in de aanslag laat Dimitry ons zien dat zelfs op zo’n 25 kilometer van de centrale al ernstige nucleaire plekjes te vinden zijn. Voor de school wijst hij zijn teller naar het metaal en die schoot direct naar dertien. Dit is zes keer zo hoog als in de stad Kiev. We gaan het schooltje in en zien dat de natuur de plek aan het terugnemen is. Overal groeien bomen door de ramen. De spullen van de kinderen liggen er nog, waardoor je kan zien dat iedereen van de één op de andere dag is vertrokken. Een bizar gezicht.

We rijden langs een meer waar schepen al 34 jaar onaangetast drijven. Ze zitten vol straling, dus de komende duizend jaar zullen ze er nog zo bij liggen. Al die communistische vaar- en voertuigen kom je hier overal tegen. Het voelt als een oorlogsgebied dat nooit is opgeknapt.

De centrale zelf

Dan zien we ineens in de verte de nieuwe sarcofaag herrijzen. Dit omhulsel is over de centrale gezet zodat er geen straling kan vrijkomen. Hoe dichterbij we komen hoe reusachtiger het wordt. Het is niet voor niets het grootste beweegbare bouwsel op aarde. Zodra we voor de centrale staan pakken we de geigerteller erbij. Deze geeft maar 2.5 aan. Dit is net zoveel als in welke willekeurige stad. Bizar dat ze dit zo hebben weten te omsluiten.

Als je voor de ontplofte centrale staat valt op, dat de ramp nog veel erger had kunnen zijn. Er staat namelijk niet één maar zes kernreactors (waarvan twee in aanbouw). Als er een kettingreactie was geweest had heel Europa voor duizenden jaren lang onbewoonbaar geweest. Iets wat wel even binnenkomt als je ervoor staat.

Het rode woud, een spannende rit

Eenmaal in de auto vertelt de gids ons dat we nu langs het rode woud gaan rijden. Dit bos heeft zijn naam te danken aan de ramp. De bomen waren namelijk nog niet rood voor de ramp, die hebben deze kleur gekregen door de straling. Dimitry zegt ons de geigerteller bij het raam te houden omdat dit namelijk het vervuilendste gebied is. Goed opletten dus.
We zien de teller al snel oplopen naar achttien, hier blijft hij even op staan en vliegt in een fractie van een seconde naar de 29. De bellen gaan af van de teller en wijst op gevaar. Zo snel als hij piepte zo snel liep de teller ook gelijk weer naar zes. Toch wel een fijne gedachte dat we hier weer snel weg zijn.

Prypjat kan niet ontbreken!

De trip is nog niet voorbij zonder een bezoek aan de stad Prypjat. Deze stad is uit de grond gestampt voor de mensen die werkten in de centrales. De 50.000 mensen die hier woonden gingen tijdens de ramp gewoon naar hun werk of er niets aan de hand was. Kinderen gingen naar school en oefenden hun toneelstukjes voor de “Dag van de Arbeid”. De kermis was zelfs al opgetuigd voor deze feestdag. Al deze mensen wisten niet, dat de toneelstukjes nooit tentoongesteld zouden worden en dat de kermis zelfs 34 jaar later onaangetast is. De duizenden mensen uit deze stad zijn pas later geëvacueerd, waardoor velen van hun stierven.

Het fijne aan een privégids is dat je makkelijker van je route af kan wijken. Toen ik hem vroeg over het bekende zwembad en het basketbalveld, vertelde hij mij dat deze tegenwoordig verboden zijn voor toeristen vanwege het instortingsgevaar. Maar hij zegt ook direct erachteraan dat dit onzin is en omdat we toch maar met zijn drieën zijn, we het erop gaan wagen. Wel zegt hij ons stil te zijn zodat we niet betrapt kunnen worden.
Gehurkt waggelen we door de sneeuw zodat niemand ons kan zien richting de gebouwen.

Eenmaal binnen zien we hier bizarre plekken. Uiteraard de plekken die ik wilde zien, maar ook die ik nog niet eerder op urbex sites ben tegengekomen. Sommige kamers liggen vol gasmaskers, iets wat in de Sovjettijd op school dagelijkse kost was.

Meer beelden zien van deze bizarre stad, kijk dan ook eens de fotoserie: 34 jaar na de ramp.

Iedereen kent de beelden wel van de kermis, maar om er dan ook zelf te staan…Zo’n historische en vreselijke plek waar overal waarschuwingsbordjes staan vanwege de straling. Gebouwen in puin en bomen die het land terugnemen. Een gevoel dat mijn opa’s en oma’s wel is probeerden over te brengen betreffende de oorlog. Enkel is daar alles al van opgebouwd. Hoe vreselijk dat ook was is het lastiger je daarmee te identificeren. Hier sta je tussen het puin en voel je nog echt de geschiedenis. Een plek die ik nooit zal vergeten.

Deel deze tip met je vrienden

Share on twitter
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on google
Share on pinterest
Share on linkedin
Share on tumblr

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close